Οι ερημήτες των ορέων

 

       «….Αλλά βαθύτερα και σοβαρότερα, με συγκινούσε η θέα των δέντρων. Έβλεπα το καθένα τους να ζει την ιδιαίτερη ζωή του, να σχηματίζει την ξεχωριστή, μορφή και την κορυφή του και να ρίχνει τη μοναδική του σκιά του. Αυτά τα δέντρα μου φαίνονταν σαν ερημίτες και αγωνιστές. Κι ήταν περισσότερο συγγενικά με τα βουνά, γιατί το καθένα τους, ακόμα και κείνα που στέκονταν ψηλότερα στα βουνά, είχε να δώσει ένα σιωπηλό αγώνα με τον άνεμο, το χρόνο και την πέτρα για να υπάρξει και να αναπτυχθεί. 

        Το καθένα ήταν αναγκασμένο να σηκώνει το φορτίο του και να γαντζώνεται σφιχτά από κάπου, κι αυτή η ανάγκη του έδινε ιδιαίτερο σχήμα και τις ξεχωριστές πληγές του. Υπήρχαν πεύκα, που οι καταιγίδες τους επέτρεπαν να έχουν κλαδιά μόνο στη μια τους πλευρά, κι άλλα, που οι κόκκινοι κορμοί τους είχαν τυλιχθεί σαν φίδια γύρω από τους βράχους που τα τριγύριζαν, έτσι που δέντρο και βράχος σφιγγόταν και κρατιόταν το ένα από το άλλο. Όλα τους με κοίταζαν σαν πολεμιστές και ξυπνούσαν φόβο και δέος στην καρδιά μου...'' 

Κείμενο : Έρμαν Έσσε, "Πήτερ Καμεντσιντ"
Φωτογραφία : Μ.Αβραμάκης  "Κυπαρρίσια στη Μαδάρα"