Η ελιά

Ευλογημένο να 'ναι ελιά το χώμα που σε τρέφει

κι ευλογημένο το νερό που πίνεις απ' τα νέφη

κι ευλογημένος τρεις φορές αυτός που σ' έχει στείλει

για το λυχνάρι του φτωχού, για του άγιου το καντήλι.

Ι. Πολέμης

Οι ερημήτες των ορέων

 

       «….Αλλά βαθύτερα και σοβαρότερα, με συγκινούσε η θέα των δέντρων. Έβλεπα το καθένα τους να ζει την ιδιαίτερη ζωή του, να σχηματίζει την ξεχωριστή, μορφή και την κορυφή του και να ρίχνει τη μοναδική του σκιά του. Αυτά τα δέντρα μου φαίνονταν σαν ερημίτες και αγωνιστές. Κι ήταν περισσότερο συγγενικά με τα βουνά, γιατί το καθένα τους, ακόμα και κείνα που στέκονταν ψηλότερα στα βουνά, είχε να δώσει ένα σιωπηλό αγώνα με τον άνεμο, το χρόνο και την πέτρα για να υπάρξει και να αναπτυχθεί. 

        Το καθένα ήταν αναγκασμένο να σηκώνει το φορτίο του και να γαντζώνεται σφιχτά από κάπου, κι αυτή η ανάγκη του έδινε ιδιαίτερο σχήμα και τις ξεχωριστές πληγές του. Υπήρχαν πεύκα, που οι καταιγίδες τους επέτρεπαν να έχουν κλαδιά μόνο στη μια τους πλευρά, κι άλλα, που οι κόκκινοι κορμοί τους είχαν τυλιχθεί σαν φίδια γύρω από τους βράχους που τα τριγύριζαν, έτσι που δέντρο και βράχος σφιγγόταν και κρατιόταν το ένα από το άλλο. Όλα τους με κοίταζαν σαν πολεμιστές και ξυπνούσαν φόβο και δέος στην καρδιά μου...'' 

Κείμενο : Έρμαν Έσσε, "Πήτερ Καμεντσιντ"
Φωτογραφία : Μ.Αβραμάκης  "Κυπαρρίσια στη Μαδάρα" 

Το βιογραφικό ενός πλατανόφυλλου

Γεννήθηκα το μήνα Μάρτιο.
μετείχα της άνοιξης
στην έκθεση του "πράσινου"....
Μάζεψα σταγόνες της βροχής και πολύ ήλιο!
τραγούδησα το πέρασμα του ανέμου ....
και τώρα στο τέλος της σύντομης ζωής μου
με το χρώμα μου κίτρινο    
κλείνω τη χούφτα μου μ’ ένα τίποτα εντός
και αφήνομαι στο πέρασμα του βοριά για το
"μοναδικό της ζωής μου ταξίδιον"....  

Λουδοβίκος των Ανωγείων

Ύμνος στο ξερό του έρωτα λουλούδι

Λουλούδι της πέτρας και του ονείρου μου,
κομμάτι τρυφερό της ψυχής μου,
αιώνια ομορφιά του νόστου μου,
άρωμα δροσερό στον αέρα της ερήμου!
Σκαρφαλωμένος στο βράχο σου σ’ αγκαλιάζω,
να σ’ αποκόψω ποθώ, να ενωθώ,
έτσι κι αλλιώς ένα μαζί σου η ζωή μου!

Στο βράχο σου οι ρίζες μου εμπηγμένες,
στο απρόσιτο μετέωρο της μαγείας σου
λαμνοκοπά η καρδιά μου..
Εκεί στη ρωγμή π’ αναβλύζει ενέργεια πάθους,
στην τομή του χρόνου και του φωτός,
αιωρούμενος ανάμεσα στο μέγα και στο μικρό,
σε φιλώ φιλήδονο άνθος του πόθου!

Τα διαπιστευτήρια από κοινού του υπαρκτού μας
στο Κάστρο κρέμονται, στο βράχο καρφωμένα.
Λουλούδι και Άνθρωπος Ένα!
Εσύ κι Εγώ. Δόξα χωμάτων κι αιμάτων!!

Ρουφώ με τα μάτια μου το κίτρινο,
με την ψυχή μου το αιώνιο φως
κι ακολουθώ, δυνατός σαν το τέλος των πάντων,
τ’ ονόματός σου τον συμβολισμό…
Sempre Vivere!! Πάντα Ζω!!

Στον Άγιο Ου Τόπο των ονείρων, που φυτρώσαμε,
σου μαρτυρώ του έρωτά μου το πάθος,
ω, σεμπρεβίβα, κόρη των Κυθήρων μου,
ω, επέκταση τρυφερή της ψυχής μου,
ω άνθος μου ξερό της γης του έρωτά μου!!

Γιώργης Π. Κασιμάτης Δρυμωνιατης
Από τη συλλογή ΤΗΣ ΜΙΚΡΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΑΙΜΑΤΑ ΚΙ ΕΡΩΤΑΣ

Η Αμυγδαλιά

Ρώτησαν την αμυγδαλιά, αν υπάρχει Θεός και η αμυγδαλιά άνθισε....

Ν. Καζαντζάκης

Το γκαζόν

Τα γκαζόν, είναι φύση κάτω απο ένα απολυταρχικό καθεστός.

Μίκαελ Πόλλαν 1991

Αγριολούλουδα

Τ`αγριολούλουδα δεν ανθίζουν με προσταγές

ούτε κανείς σπέρνει τη φύτρα τους

ανατρεπτικοί άνεμοι στροβιλίζουν την αυγή

λιχνίζουν γόνο στις οστεοθήκες των αγρών

στον κρόταφο των βράχων.

Τη νύχτα

Οι κηποκόμοι φτύνουν τη δροσιά της γης

φτύνουν την αταξία της.

Ιωσήφ Βεντούρας ποιητική συλλογή ΣΧΟΛΙΑ ΣΕ ΜΑΥΡΟ

Κυκλάμινο

Κυκλάμινο κυκλάμινο
στου βράχου τη σχισμάδα
πού βρήκες χρώματα κι ανθείς
πού μίσχο και σαλεύεις

Μέσα στο βράχο σύναξα
το γαίμα στάλα στάλα
μαντήλι ρόδινο έπλεξα
κι ήλιο μαζεύω τώρα

Γιάννης Ρίτσος "Κουβέντα με ένα λουλούδι"

Θαλασσόκρινος

Τα λόγια σου ήταν ψεύτικα
σαν κρίνο της θαλάσσης
απου ζαρώνει και χαλά
ντελόγο ΄ντε το πιάσεις

Μυγδαλιές - Ανεμώνες

Όσο ανθίζουν μυγδαλιές 
και βγαίνουν ανεμώνες,
παρηγορούνται οι καρδιές,
που ζουν στον κόσμο μόνες.